Η εκπαίδευση του γιατρού: γνώση, δικαιοσύνη και ανθρώπινη επαφή

Με αφορμή την προετοιμασία των εξετάσεων των φοιτητών του, ο Ευάγγελος Μενενάκος θέτει ένα ερώτημα που ξεπερνά τη βαθμολόγηση: τι γιατρούς παραδίδει το πανεπιστήμιο στην κοινωνία; Η απάντησή του συνδέει τις απαιτήσεις της επιστήμης με τη δικαιοσύνη απέναντι στον φοιτητή και με την ανθρώπινη επαφή στην κλινική πράξη.

Αξιολόγηση με αίσθημα ευθύνης

Στην τοποθέτησή του αποφεύγει να χρησιμοποιήσει την αυστηρότητα ως βασικό μέτρο της αξιολόγησης. Επιλέγει τη δικαιοσύνη. Ο διδάσκων, όπως περιγράφει, χρειάζεται να αναγνωρίζει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι νέοι επιστήμονες, χωρίς να χάνει από το οπτικό του πεδίο την ευθύνη για το επίπεδο των γνώσεών τους. Η κατανόηση του φοιτητή και η απαίτηση για επάρκεια συνυπάρχουν.

Από τη θεωρία στη συνάντηση με τον ασθενή

Η ιατρική εκπαίδευση περιλαμβάνει μεγάλη και απαιτητική ύλη. Περιλαμβάνει όμως και τη ζωντανή αντιμετώπιση ανθρώπων. Ο Μενενάκος δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στον τρόπο με τον οποίο ο γιατρός κάθεται δίπλα στον ασθενή, εξηγεί, ακούει και κάνει κατανοητή μια δύσκολη πληροφορία. Η επικοινωνία παρουσιάζεται ως μέρος της επαγγελματικής συγκρότησης του γιατρού.

Το πανεπιστήμιο και η κοινωνία

Η εμπειρία του από διαφορετικά εκπαιδευτικά περιβάλλοντα λειτουργεί ως αφετηρία για τον προβληματισμό του. Το κεντρικό ζητούμενο παραμένει η διαμόρφωση επιστημόνων που διαθέτουν γνώση και μπορούν να τη μεταφέρουν σε μια σχέση φροντίδας. Η εκπαίδευση του γιατρού κρίνεται και σε αυτή τη συνάντηση: εκεί όπου η επιστημονική επάρκεια γίνεται κατανοητή και χρήσιμη για τον άνθρωπο που ζητά βοήθεια.